Wie ben je en wat doe je in het dagelijks leven (werk en vrije tijd)?

Ik ben Anton van Rijn (31) en ik werk als videograaf bij Bouwend Nederland. Het meeste energie haal ik uit het in beeld brengen van de grootsheid van de projecten in de bouw- en infrasector en de trots van de vakprofessionals die in de sector werken. In mijn dagelijks leven fiets ik graag over de Veluwe. Ik ben onlangs verhuisd vanuit Den Haag naar Arnhem en ervaar het als een echte verademing. Nu besteed ik het meeste tijd aan het verschonen van de luiers van mijn pasgeboren dochter.

Hoe ben je destijds met Tour de Bouw in contact gekomen?

Een aantal jaar geleden ben ik met Tour de Bouw in contact gekomen door mijn collega’s van Regio Randstad-Zuid bij Bouwend Nederland. Zij fietsen steevast elk jaar met de tour mee. Nadat ik helaas van dichtbij heb ervaren hoe belangrijk het Prinses Máxima Centrum (PMC) voor kinderen met kanker is en welke steun zij de ouders van patiënten bieden, kon ik niet anders dan mijn fiets pakken en richting Valkenburg gaan.

Je hebt de vorige editie, 2025, meegedaan. Wat is je het meest bijgebleven van die dag?

Bij de start hing een gezellige sfeer. Mensen liepen in en uit voor een hapje en een drankje en dj’s Erik en Cora Vastenouw van RTV Papendrecht zonden live uit vanaf de start. Iedereen zag er strak uit met bedrukte fietskleding. ‘Misschien wel iets te professioneel,’ dacht ik. ‘Ik ben maar een amateur fietser, geen wielrenner.’ Dus ik was vooral benieuwd of ik het tempo wel bij kon benen op mijn stadsfiets van pak ‘m beet 20 jaar oud.

Het startsignaal klonk en daar gingen we! Nadat ik een paar keer door mijn versnellingen had getrapt, waren we op snelheid. Een normaal, maar vlot tempo, waarmee ik ook door de wijken rijd op mijn stadsfiets. Tegelijkertijd een bevestiging dat Tour de Bouw voor iedereen toegankelijk is. Als je maar een fiets hebt. Je team zal je nooit in de steek laten. Want het belangrijkste doel is: geld ophalen voor het PMC.

Wat motiveert jou persoonlijk om in actie te komen voor het Prinses Máxima Centrum?

In april 2024 werd onze eerste dochter geboren. Chiara. 2 weken hadden we haar thuis. Een normaal kraambed, dachten we. Totdat we met haar naar de gehoortest gingen en de verpleegkundigen daar zagen dat haar buik toch wel erg bol was. Dezelfde middag meldden we ons in het ziekenhuis in Den Haag en dezelfde avond werden we door de ambulance afgezet bij het PMC. Ze had neuroblastoom. Een kanker in beide bijnieren – dat was al bijzonder – en in het geval van Chiara ook uitgezaaid naar de lever. Wat volgde waren 5 intense weken, waarvan 2 weken in het PMC en 3 weken op de intensive care in het Wilhelmina Kinderziekenhuis (WKZ).

De nacht na aankomst volgde een dag van verschillende onderzoeken, waarna Chiara – nog maar net 2 weken oud – haar eerste chemokuur kreeg. Als ouder weet je niet wat je overkomt. ‘Je komt in een rollercoaster terecht,’ wordt weleens gezegd. ’s Werelds engste achtbaan is er niets bij.

Waarin het PMC zich echt onderscheidt, mede dankzij de vele steun, is de kwaliteit van de faciliteiten en de manier waarop ouders worden ondersteund. Zo is een patiëntenkamer zo ingericht dat het in principe lijkt op een hotelkamer. Alle apparatuur is zo veel mogelijk weggewerkt. Zelfs de draadjes van de chemo lopen door gaatjes in de muur naar de gang, waardoor verpleegkundigen niet bij elk wissewasje de kamer hoeven te betreden. Voor ouders is een speciaal gedeelte van de kamer ingericht met eigen douche, toilet, koelkastje en eettafeltje. ‘Heerlijk,’ zou je zeggen. Maar door de extreme angst en onzekerheid en een strakke zorgplanning vergeet je te eten, te drinken en soms zelfs naar de wc te gaan.

De artsen en verpleegkundigen letten daarop, maar er zijn ook maatschappelijk medewerkers die ouders handvatten bieden en, naar mijn mening, essentieel zijn om ouders door deze gitzwarte periode heen te helpen. Zonder (financiële) steun van buitenaf is het maar de vraag hoe ver de zorg zou zijn gegaan.

Tour de Bouw brengt de regionale bouw onder de aandacht en verbindt wonen, werken en recreëren. Hoe kijk jij vanuit jouw achtergrond naar dit initiatief?

Ik vind het een goed initiatief. Tegelijkertijd komt dit standpunt naar mijn mening onvoldoende aan het licht. Ja, we fietsen langs bouwplaatsen, maar dat is het dan ook. Het lijkt me goed om een element te introduceren, waardoor je meer over de projecten en de mensen die er werken te weten komt.

We fietsen voor een wereld waarin ieder kind met kanker geneest. Hoe zou jij anderen motiveren om ook hun steentje bij te dragen?

Momenteel geneest zo’n 85% van de kinderen met kanker. Onze dochter Chiara maakte daar helaas geen deel van uit. Achter ieder kind zitten ouders en achter iedere ouder zit zijn of haar eigen familie. Ieder kind dat overlijdt raakt een heleboel mensen op een hele heftige manier. Ieder kind dat overlijdt aan kanker is onschuldig. Ieder kind, hoe jong of oud ook, verdient het om te leven. Laten we er alles aan doen om hen die kans ook te geven.

Je bent inmiddels verhuisd naar de regio Arnhem. Ben je van plan om dit jaar (wellicht op afstand of op een andere manier) weer een sportieve uitdaging aan te gaan voor de 10e editie?

Vorig jaar heb ik met mijn sportieve prestatie een mooi bedrag binnen weten te halen. In april hebben we onze tweede dochter Amelia mogen verwelkomen. Omdat we als ouders weten hoe kwetsbaar nieuw leven is, heb ik besloten om zo veel mogelijk tijd met haar door te brengen.

Hoe zou je Tour de Bouw kort omschrijven?

Laagdrempelig impact maken.